Паводле зьвестак прэс-службы Мінздароўя Беларусі, першыя траўмы ад галалёду і холаду ў краіне пачалі рэгістраваць з 21 лістапада 2024 году. Колькасьць пацярпелых на той момант складала 546 чалавек, больш за ўсё выпадкаў зафіксавана ў Гомельскай вобласьці.
У Берасьцейскай вобласьці, паводле зьвестак міністэрства, зарэгістравана 67 пацярпелых: 9 пацыентаў шпіталізаваныя, астатнія атрымалі амбуляторную дапамогу. Траўму ад галалёду атрымалі 62 пацыенты, ад холаду — 5.
Доўгі час лічылася, што канёк сьлізгае, бо лёд пад ім плавіцца. Паводле даведачнага матэрыялу Nature, канькабежцы коўзаюцца па слоі малекул, што круцяцца, а не па лёдзе, які растаў пад лязом. Лёд сьлізкі таму, што малекулы ў яго паверхневым слоі зьвязаныя паміж сабой слаба.[1]
У навуковым артыкуле паверхня лёду апісана як тонкі слой малекул, які ў шэрагу прыродных умоваў паводзіць сябе як вадкасьць. Цяпер агульнапрызнана, што плаўленьне пад ціскам мала ўплывае на нізкае трэньне лёду, апрача тэмпэратураў каля пункту плаўленьня.[2]
Лябараторныя дасьледаваньні вывучалі, як узроставыя зьмены хады ўплываюць на пачатак пасьлізгненьня і частату падзеньняў. У адным зь іх 28 удзельнікаў дзьвюх узроставых групаў, маладыя і пажылыя, хадзілі па кругавой дарожцы ў страхоўчай прывязі. У выпадковыя моманты, бяз іх ведама, на дарожку паверх сілавой плятформы клалі сьлізкую паверхню.[3]
Гарызантальная хуткасьць кантакту пяткі з паверхняй у пажылых аказалася значна вышэйшай, крок — карацейшы, а паскарэньне цэнтру масаў цела пры пераносе вагі — значна ніжэйшае. Пажылыя коўзаліся даўжэй і хутчэй і падалі часьцей. У тых, хто ўпаў, хуткасьць кантакту пяткі была ў цэлым вышэйшай, чым у тых, хто не ўпаў. Аўтары робяць выснову, што менавіта гэтыя ўзроставыя зьмены хады ўплываюць на пачатак падзеньня пры пасьлізгненьні.[3]
Іншае лябараторнае дасьледаваньне вывучала, як узьнікаюць, выяўляюцца і пераадольваюцца ненаўмысныя пасьлізгненьні. У ім удзельнічалі 42 чалавекі — маладыя, сярэдняга ўзросту і пажылыя, яны таксама хадзілі па кругавой дарожцы. Маладыя коўзаліся гэтак жа часта, як і пажылыя, то бок імавернасьць самога пасьлізгненьня падобная ва ўсіх узроставых групах. Адрозьніваўся зварот да раўнавагі: у пажылых ён быў значна больш павольны і менш эфэктыўны.[4]
Здольнасьць выйсьці з пасьлізгненьня і не ўпасьці, як лічыцца, залежыць ад сілы мышцаў ног і пагаршэньня адчувальнасьці ў пажылых людзей.[4]
Гадавое падвойнае сьляпое рандамізаванае дасьледаваньне праходзіла ў Пэрце (Аўстралія). У ім удзельнічалі 302 пажылыя жанчыны ад 70 да 90 гадоў зь нізкім узроўнем вітаміну D у крыві і падзеньнямі за папярэдні год. Сярод тых, хто атрымліваў эргакальцыферол, прынамсі адно падзеньне за год здарылася ў 53.0%, у кантрольнай групе — у 62.9%.[5]
Аўтары робяць выснову, што пацыентам з падзеньнямі ў мінулым і нястачай вітаміну D у сонечным клімаце карысная дабаўка эргакальцыферолу разам з кальцыем: яна зьвязаная са зьніжэньнем адноснай рызыкі падзеньня на 19%, галоўным чынам зімой.[5]
Зьвесткі з Тайваня паказваюць маштаб наступстваў. Падзеньні складаюць 3.29% усіх шпіталізацыяў пажылых, а на пажылых прыпадае 47.5% усіх шпіталізацыяў праз падзеньні. Большасьць шпіталізаваных пажылых (61.8%) лячылі ў артапэдычных аддзяленьнях, у 64.6% зь іх дыягнаставалі пераломы.[6]
Тэрмін знаходжаньня ў бальніцы складаў ад 1 да 110 дзён, у сярэднім 8.67 дня. Сярэднія выдаткі на лячэньне — 56355.11 новых тайваньскіх даляраў (1761 даляр ЗША) на чалавека. Зімой шпіталізацыяў праз падзеньні было больш, чым у іншыя сэзоны.[6]
Паводле зьвестак Нацыянальнага інстытуту старэньня ЗША, пажылыя людзі мацней схільныя да ўзьдзеяньня халоднага надвор'я. Да яго небясьпекаў належаць падзеньні на сьнежных і пакрытых лёдам паверхнях, абмаражэньне і пераахаладжэньне — стан, пры якім тэмпэратура цела падае занадта нізка і патрэбная неадкладная дапамога.[7]
Каментары
Каб пакінуць каментар, увайдзіце праз Telegram
Скануйце QR або адкрыйце Telegram:
Адкрыць у TelegramЧакаем пацьверджаньня…