Швайцарскі суд прызнаў былога байца СОБРу Гараўскага вінаватым у выкраданьні Красоўскага і даў два гады ўмоўна

Кантонны суд Санкт-Галена ў Швайцарыі прызнаў былога байца беларускага СОБРу Юрыя Гараўскага вінаватым у выкраданьні бізнэсоўца Анатоля Красоўскага і прысудзіў яму два гады пазбаўленьня волі ўмоўна. Рашэньне вынесена 26 кастрычніка 2026 году.

Як паведаміў праваабарончы цэнтар «Вясна», які беларускія ўлады прызналі «экстрэмісцкім фармаваньнем», суд прызнаў Гараўскага вінаватым менавіта ў выкраданьні Красоўскага. Паводле паведамленьня незалежнага выданьня, гаворка ідзе пра падзеі 1999 году.

Паводле слоў палітыка Андрэя Саньнікава, Гараўскі даў прызнальныя паказаньні і атрымаў два гады ўмоўна.

Судзьдзя заявіў, што Гараўскі загадзя ведаў пра ўтрыманьне і забойства Ганчара і Красоўскага. Суд, такім чынам, паверыў ягоным паказаньням, але не мог зьмяніць ранейшае рашэньне па Ганчары: суд пакінуў у сіле апраўданьне па справе пра выкраданьне Віктара Ганчара, бо не дазволіў сужэнцам аспрэчыць гэтую частку прысуду.

Гараўскі назваў імёны тых, хто аддаваў загад. У паказаньнях ён назваў Аляксандра Лукашэнку і Віктара Шэймана тымі, хто аддаў загад пра выкраданьні. Пра гэта ён заявіў на судзе ў Швайцарыі.

Пасьля публікацыі інтэрвію Гараўскага Лукашэнка даручыў Сьледчаму камітэту правесьці праверку ў сувязі з гэтай інфармацыяй.

Саньнікаў напісаў, што працэс і прысуд пацьвярджаюць факты і высновы дакладу 2004 году дакладчыка ПАРЭ Хрыстаса Пургурыдэса «Зьніклыя людзі Беларусі». На ягоную думку, прысуд узмацніў прававую аснову абвінавачаньняў у адрас вышэйшых службовых асобаў і сілавых структураў Беларусі.

Саньнікаў прызнае, што мяккасьць пакараньня можа падштурхнуць удзельнікаў жорсткіх злачынстваў у Беларусі зьвяртацца ў праваахоўныя органы іншых дзяржаваў з прызнальнымі паказаньнямі. Для міжнародных праваабаронцаў гэтая пастанова стала важным прэцэдэнтам.

Саньнікаў адзначыў, што наўпрост мэханізмаў прыцягненьня кіраўнікоў дзяржаваў да адказнасьці ў судах іншых краін сёньня няма. Паводле ягоных слоў, гаварыць варта хутчэй пра міжнародную рэакцыю на даказаныя ў судзе факты злачынстваў супраць чалавечнасьці.

Ён лічыць, што дэмакратычныя дзяржавы павінны ўлічваць злачынны, на ягоную ацэнку, характар такіх уладаў у адносінах зь імі. Як прыклад нядаўняга прэцэдэнту ён назваў суд у ЗША над Нікласам Мадура.